مهناز نازم

ولادت حضرت زهرا (س)

و روز زن

مبارک باد!

 بر لبه پرتگاهي راه می رفت پايش لغزيد و داشت سقوط می كرد.

ناگهان با دستانش شاخه كوچـك گياهي را گرفت اما خيلي زود فهميد كه

نميدونم تا حالا کتاب قانون توانگری نوشته کاترين پاندر رو خوندين يا ديدين؟! من قبلا در موردش شنيده بودم ولی اخيرا يک دوست خوبم اون رو به من معرفی کرد و فرصتی دست داد تا کامل بخونمش. کتاب جالبيه و حتما به خوندنش می ارزه. اون رو به هم توصيه می کنم. اما اگه فرصت ندارين بخونين قسمتهايی از اون رو توی اين ياد داشت مينويسم. اميدوارم مفيد باشه. 

                                       *****************************

هر روز هفته و هر لحظه خدا رو به چشم وجودی دولتنمد و پر محبت بنگريد که وضع شما رو می فهمد و احساسهايتان را درک مي کند و نسبت به همه امور شما علا قه مند است و مراقب جز به جز زندگي شماست.

به راستي نمي توان قدرت دعا را در ايجاد توانگري مدام و رضايت بخش ناديده انگاشت. انساني که هر روز و به طور منظم دعا مي کند مي تواند يقين بدارد که کامياب خواهد شد . زيرا خود را با غني ترين و کامياب ترين نيروي کائنات همنوا کند .

از همين لحظه هدايا و عطاياي خدا را در درون و پيرامونم برمي انگيزانم و از هر جهت و هر دست، برکت کامراني و شادماني و کاميابي راستين به سوي من مي آيد.

عشق الهي هم اکنون از طريق من متجلي مي گردد و همه آنچه را براي شادماني و خوشبختي و تکميل و کمال زندگيم لازم است به سوي من مي کشاند.

هم اکنون همه چيز و همه کس مرا توانگر مي سازند و من نيز موجب توانگري همه چيز و همه کس مي گردم.

قانون خلاقيت ـ که يکي از قوانين مهم در توانگريست ـ اين است که به جاي اينکه آرزو هاي ديرين خود را با اين بهانه که روياهايي محال هستند خفه و سر کوب کنيد , به طرزي سازنده به آنها بنگريد , يعني ببينيد که آرزوهاي راستين شما هستند. وآنگاه آنها را بنويسيد .بله! آنها را بنويسيد زيرا وقتي آرزوهايتان را يادداشت مي کنيد جايگاه ذهني آنها نيز منظم مي شود. زيرا تنها زماني ذهن آدمي ثمراتي معين به بار مي آورد که به طرزي روشن به آنها گفته شود که چه بايد بکنند .

در محضر خدا توقف چرا؟ در محضر خدا توقف کردن و ايستا بودن به دور از اصول تعالي گرفتن مي باشد. اصولي که تعالي را براي انسان ارزشمند و نياز آن را حرکت،تلاش و ممارست مي داند. با قاطعيت مي توان اذعان نمود پشت هر کاري بزرگ، نيروي عظيمي وجود دارد که منشا آن ذات اقدسيت مي باشد.

من به لطف خدا ايمان دارم. هرآنچه از آن خداست، از آن من است تا آن را با ديگران قسمت کنم و از آن کام بجويم. خرد الهي اکنون نشانم مي دهد که چگونه سلامت و ثروت و شادماني و عطاياي الهي خود را بطلبم. خرد الهي هم اکنون راههاي تبرکهاي بي درنگم را گشوده است. ايمان دارم همه آنچه حق الهي من است، هم اکنون به سيماي بهمن بيکران فراواني به سويم مي آيد. تبرکهاي غني من مانع از موهبتهاي ديگران نيست، زيرا جوهر غني خدا نامحدود است و همه جا گسترده است تا همگان از آن سود جويند. تاخير بي معناست! آنچه با والاترين نيکي جانم منافات دارد هم اکنون از هستي ام مي گريزد و من نيز آن را نمي خواهم. آن آرزوهاي درست الهي که موهبتهاي خدا هستند، هم اکنون به غني ترين سيما و از راههايي شگفت برآورده مي شوند.

3 راه حل براي توانگر شدن:

1-داشتن طرح و برنامه و آرزو هاي راستين و محکم و نيرومند.

2-تجسم ذهني که طرح ها و برنامه ها به سر انجام دلخواه رسيده اند .

3-تکرار مداوم عبارات تاکيدي مربوط به انجام کامل و عالي آنها.

 وقتي صاحب آرزوهاوهدف ها ي بزرگ هستيم ,بر افراد و رويدادها اثر مي گذاريم. گويي همه چيز و همه کس نا خود آگاه با آرزوها و هدف هاي بزرگ ما همنوا مي شوندو ما را ياري مي کنند تا به آنها برسيم.

آنها که مدتها براي توانگري مي کوشند و به نتيجه ي دلخواه شان نمي رسند بايد در يابندکه آرزوهاي محکم و قطعي و معيني اند و از طلب خواستهاي راستين خود هراسيده اند .

شايد فکر کنيد که در اين لحظه آرزو يي قطعي و محکمي نداريد و نمي دانيد که براستي خواهان چه چيز هستيد ؛در اينصورت ,از همه ي چيز هايي که مي خواهيد از زندگيتان بيرون برود و ريشه کن شود فهرستي تهيه ببينيد و به آنها بگوييد :

همه ي شما محو شويد! همه ي شما به نابودي مي گراييد!

توان گري حاصل انديشه و عمل آگاهانه است.

 برکت و روزي را فقط از خداوند صادقانه طلب کنيد و به اينکه چگونه اين آرزو ها بر آورده مي شوند و اين مو هبت هاي غني در اختيار تان قرار مي گيرد فکر نکنيد .

 موانع از سرراه انساني که مي داند به کجا ميرود مي گريزد و دور مي شود .

گويي همه ي دنيا حامي انسانيست که مي کوشد بر خيزد .

وقتي در باره ي رويداد هاي گذشته مي نويسيد که مي خواستيد اوضاع و شرايط به گونه اي ديگر مي بود , انگار زهر آن وقايع نا خو شايند از خاطره يتان زدوده مي شود.

ذهن, خادم شگفت و حيرت انگيز آ دميست :البته اگر انسان اين حقيقت را در يابد و ذهن خود را آموزش دهد که چگونه برايش کار کند.

دانشمندان علوم ذهني مي گويند: انسان مي تواند آنچه را در تخيل خود تصور مي کند بيا فريند. به عبارت ديگر, اگر در زندگيتان شاهد شکست و تنگنا هستيد , نخست آن را در ذهنتان مجسم کرده بوديد .از اين رو,  براي از ميان بر داشتن اين موانع و مشکلات بايد نخست در ذهنتان آنها را نا بود کنيد و همه چيز را به صورت دلخواه ببينيد .

قدرت تخيل بسيار نيرومند تر از قدرت اراده است . و اگر تخيل و اراده در کشمکش و تضاد باشند؛ همواره تخيل پيروز مي شود .

نخستين بار که در ايجاد تصويري ذهني مي کوشيم , اراده آن را نمي پذيرد.

اما وقتي تصوير ذهني به اندازه ي کافي تکرار شد , هر اندازه هم که براي استدلال قدرت اراده نا متحمل بنمايد, تخيل چاره اي جز پذيرش و تجلي آن ندارد .

وقتي آرزو مند موهبت هايي عظيم تر هستيد , بايد تصاوير ذهني آنها را در انديشه ي خود ايجاد کنيد .

شايد استدلال بگويد اين محال است , کوچکترين اهميتي ندهيد . شايد قدرت اراده تان بگويد اين رويا بزرگتر از آن است که به وقوع پيوندد ؛ اگر دلاورانه به تخيل خود بچسبيد آرزو هايتان متجلي خواهد کرد.

شکست اساسا ثمره ي انديشيدن به شکست است .

فقر جهنمي زائيده ي کور بودن انسان در برابر نعمات بي کران خدا براي آدمي است .

قانون خلاقيت اين است که به جاي اين که آرزوهاي ديرين خود را با اين بهانه که روياهايي محال هستند سرکوب کنيد ، به طرزي سازنده به آنها بنگريد . يعني بدانيد که آرزوهاي راستين شما چيستند ، و آنگاه از آرزوهايتان فهرستي تهيه کنيد . به طور منظم به سراغ آنها برويد و در صورت لزوم آنها را عوض يا جابجا کنيد. وقتي آرزوهايتان را مي نويسيد ، جايگاه ذهني آنها نيز منظم مي شود .

صرفا به اين دليل که مي توانيد کارهاي نيک بسيار به انجام برسانيد ,نخواهيد توانگر باشيد. دليل اصلي اينکه ميخواهيد توانگر باشيد اين است که بايد توانگر باشيد.

شرايط زندگي هر اندازه دشوار باشد ,روزي خدا مي تواند از راههاي پيش بيني نشده به سراغ انسان بيايد .

انديشه هايي که پيش از اين در سرتان مي گذشت امروز شما را آفريد, انديشه هايي که امروز در دسترستان مي گذرد نيز فرداي شما را مي آفريند.

شکست هاي پيشين انسان ناشي از انديشه هاي شکست زايش است.

آدمي با انديشه هايش کليد اوضاع و شرايط را مي چرخاند, و همه عوامل تحول و تحديد حيات براي اينکه آنچه را اراده مي کند از خويشتن بسازد پيشاپيش درون خود اوست.

ثروت , سلامت و سعادت باالقوه به راستي درون خود ماست و منتظر است که به فعل در آيد و به صورت انديشه ها و احساس ها و خواست ها و فرمان هايي سالم و غني و شاد عيان و بيان شود و و جهان را روشن گرداند.

انسان بايد بداند که در ازاي هيچ ,چيزي نمي تواند بستاند.

آنچه را به راستي در ژرفاي وجود خويش به آن مي انديشيم ,ناخود آگاه به سوي خود جذب مي کنيم, نه آنچه را در برابر ديگران بر زبان مي آوريم.

 وقتي بر سر حل مشکلاتتان بجنگيد بي اختيار و اغلب بر مشکلاتتان مي افزايد, به جاي آن,شيوه ي غير مستقيم را به کار گيريد. يعني آرام و بي سر و صدا بنشينيد و آگاهانه و از روي تعمد , با پشت کار و مداومت ,محبت دلخواهتان را در تخيل مجسم کنيد .

کاميابي نخست در ذهن زاييده مي شود .

هيچ گاه نبايد از رويا ها و تصاوير ذهني خود براي موهبت هاي عظيم تر , با ديگران سخن گوييد . ديگران تنها تاجي که بر سر شما مي زنند اين است که با شک و ترديد و بي اعتقادي خويش,تصاوير زيبايي را که براي عظمت ساخته ايد پاره پاره مي کنند ....

حکمت اعصار کهن در درون من است. اکنون اين حکمت نشانم مي دهد کار و جهانم را بگسترم.

اکنون اين حکمت نشانم مي دهد چگونه از راه خدمت به ديگران توانگر شوم.

هم اکنون فرزانگي الهي را به همه زمينه هاي زندگيم فرا مي خوانم.

هم اکنون فرزانگي الهي را به همه ائضاع و شرايط دعوت مي کنم.

فرزانگي الهي  همه درهاي بسته را مي گشايد...آنجا که دري نيست، دري باز مي شود.

فرزانگي الهي در همه زمينه هاي زندگيم سرگرم کار است.

فرزانگي الهي در همه زمينه هاي زندگيم هدايتم مي کند

فرزانگي الهي کمکم مي کند تا راه درست را تشخيص دهم و بي درنگ راه درست را در پيش گيرم.

هرشب به آغوش غم وغصه اسيرم

حلقه دارد دست غم به تن سرد حقيرم

لب خود به لب مست ماتم مي گذارم

ماتم و غصه و غم مونس دنياي منند

هم بستر پراشوه هرجايي شبهاي منند

تن گرمشان شب هنگام به تن خسته فشارم

بوسه پي درپي برلب غصه گذارم

كمر غصه به دست و زلف ماتم دست ديگر

چشم در چشم غم تن داغش مي فشارم

بريكي بوسه زنم ازدگري باده بگيرم

تا سحر پيمانه اندرباده غم مي گذارم

همدم هرشب و تنهايي من اين سه تنند

غصه و ماتم وغم تا بوده وفادار منند

نتوان گريخت زغصه نتوان نديد ماتم

نتوان نزد بوسه به لبان داغ آن غم

خسته ازغصه وماتم چو خزان زردوسردم

زغم وغصه فراري پرآه و پردردم

به زنجير غم و غصه اين تن اسير است

تشنه دست محبت وز غصه سير است

مالك گنج غم وغصه ودرخانه فقير است

ديشب چودرآغوش غم وغصه خزيدم

خوابيدم برسينه گرم غم وراحت آرميدم

نيمه شب به كابوسي ناگه ازخواب پريدم

فريادكشان نعره زدم ازغم وازغصه رهيدم

ماتم آستينم گرفت از دستش سبك جهيدم

عريان و سراسيمه به خم كوچه دويدم

غصه و ماتم تند جهيدند من زآنهابرميدم

غصه و ماتم به دنبالم روان  من ميدويدم

زترس غصه و ماتم فريادزدم كس طلبيدم

كس درخم آن كوچه و پس كوچه نديدم

غصه و ماتم بدنبالم  من به ته كوچه رسيدم

گريان شدم و سر به ديوار سيه كوبيدم

ناگه كسي در كنج تاريك كوچه بديدم

بي درنگ در آغوش مهربان او خزيدم

سينه گرمش را محكم در آغوش كشيدم

در پناه او از ماتم و از غصه رهيدم

فارغ از غصه و ماتم سر به برش ماليدم

بوي او را گويي سالهاست كه مي شنيدم

گفتمش شايد آشنايي كيستي اي نوراميدم

گفت جانا من همانم كه تورا ناف بريدم

بوده ام درپي ات هرلحظه اي عشق ونويدم

ديگراز هيچ نترس عاقبت بر تو رسيدم

حال آرام بگيردر بالين گرم و سپيدم

برگرد و بزن بوسه برلبان پراميدم

چو براي بوسه بر كامش جهيدم

چهره برگرداندم و غم را بديدم

تو نوشته قبلی گفتم که به نظر من يکی از چيزای غير قابل برگشت توی دوستي، تنفر هست! اما يکی ديگه از اين موارد به نظر من توهينه! اگه دونفر دهانشون به توهين به هم باز شه، اين هم بازگشتش خيلی سخت و يا محاله! البته توهين تعاريف و سطوح متفاوت داره ولی برای دوستی من و مهناز که پايه اش بر مبنای احترام متقابل بود، به نظر من کوچکترين توهين يا شبهه اون غير قابل قبول بود. توی همه اين مدت نسبتا طولانی آشنايی من و مهناز هميشه سعی کردم که احترام اون رو در حد اعلا نگه دارم. در نامه ها در صحبت ها در بر خوردها در اجتماع و ...... فکر نميکنم که مهناز کوچکترين اشکالی از اين نظر بتونه بر من بگيره. من حتی جنبه هايی رو رعايت می کردم که فکر می کنم که به فکر و انتظار اون هم نرسيده بود. من هميشه به فکر اون، خونواده اش و همکاراش بودم در ارتباطاتم. به حال و آينده اون فکر می کردم و هر چی که می شد برای خودم محدوديت ميگزاشتم تا به اونها کوچکترين صدمه ای نخوره! چيزهايی که مطمئنم که حتی خود مهناز هم متوجه نشده باشه!

به نظر من دوستی ميتونه فراز و نشيب های زيادی داشته باشه و اين طبيعی هستش و حتی موجب ثبات دوستی ميتونه بشه. اما چند تا استثناء وجود داره! يکی اينکه اگه دوستی به هر دليلی به تنفر تبديل بشه ديگه غير قابل بازگشته! و يک معيار تنفر اينه که يکی از شادی دگری ناراحت بشه و از غم اون خوشحال!  تا قبل از جريانات اخير با همه فراز و نشيب هايی که در دوستی من و مهناز بود، هميشه احساس می کردم که مهناز من رو دوست داره حتی موقعی که برام نمی نوشت و جوابم رو نمی داد! همين به من قوت قلب و اميدواری می داد برای آينده! اما اين زمان بود که نميدونم چی شد که می ديدم ديگه قضيه اينجوری نيست! نمونه هايی که دارم هر چند ممکنه کوچيک به نظر برسه ولی خيلی ژر معناست برای من! مهناز می دونست که به فوتبال و استقلال و بارسلونا علاقه مندم شديد! حتی گاهی بازی اونا رو نگاه می کرد به خاطر من و اين برام يه دنيا ارزش داشت و خودش هم ميدونست. توی همه صحبته و تلفنها محال بود بحث آبی و استقلال پيش نياد. استقلا قهرمان ليگ شد! مهناز هم ميدونست. چون تو وبلاگ گذاشتم خودم. و همينطور می دونست که من چقدر خوشحالم و باز می دونست که با يک تبريک يک کلمه ای {مبارکه} چقدر من خوشحال می شدم! و من هم با همه شناختی که از اون و مهربونيش داشتم بيصبرانه و پر اميد نشستم به انتظار اين يک کلمه! ولی زهی خيال باطل! دريغ از يک کلمه يا نظر! توی وبلاگ خيليها که من رو اصلا نمی شناختن و نديده بودن تبريک گفتن اما دريغ از يک کلمه پيغام و يا يک ايميل يک خطی! مطمئنا مهناز دستی و با علم به ناراحتی من اين کار رو کرده بود و اين برام غير قابل باور بود! حتی بهش زنگ که زدم يک کلمه نگفت در اون مورد! بعدا همين قضيه بعد از قهرمانی بارسلونا تکرار شد! و واقعا دلم رو شکست. خيلی گريه کردم اون شب با اينکه يک مرد هستم! ديگه اينکه می دونست به هر دليلی من از خوشحالی اون  خوشحال ميشم و ازش خواهش کرده بودم که بگه اين ها رو به من و قول داده بود که بگه. يکی از اينها اومدن مسافرش بود که خودش ديده بود چه ذوقی کردم از اون. ولی اون فقط چند جمله بيشتر نگفت از اون و حتی وقتی ازش خواستم که احساسش رو بگه از موقع ديدن و اومدن اون با سردی نوشت احساس خاصی نداشته يا شبيه اين! و بعدا هم ديگه حتی حاضر نشد در مورد اون بگه! همه اينها به من نشون ميداد که ديگه مهناز خوشحالی من براش مهم نيست و حتی ناراحتش ميکنه و تا جايی که بند اون باشه ازش جلوگيری می کنه! اين يعنی تنفر! ولی سوال مهم اين بود که چرا تنفر؟! من چه کاری کرده بودم خلاف قول و قرارمون؟ که بايد اين حس رو پيدا می کرد؟ آيا فقط حدسياتی که حتی از گفتنش به من دريغ داشت کافی بود؟ وقتی آدم با کسی که مخاطبشه صحبت نکنه براش ننويسه و حرفاش رو نگه يک معنی اين غروره! که شايد بهترين معنی اون باشه البته! چرا مهناز غرور داشت؟ برای من؟ برای منی که اونهمه براش می نوشتم و می گفتم و همه احساساتم رو ذره ذره براش توضيح می دادم. گاهی برای ده دقيقه ديدارمون روز بعدش چند صفحه توضيح می دادم از احساساتم! ولی اون حتی از گفتن اينکه چرا باهام حرف نميزنه و اشکال من چيه و چه چيزی تغيير کرده توی من ابا داشت! غرور هر جور که نگاه کنی صفت ناپسنديه و اين نوشته مهم بايد جلوی چشممون باشه که:

اگه آدم بخاطر دوستش غرورش رو از دست بده بهتر از اينه که بخاطر غرورش، دوستش رو از دست بده!

بعد از اون نامه ها، ديگه اين انتظار توی من بوجود اومده بود که هر نامه ای بنويسم، يه جواب می گيرم ازش! اصلا گويی يادم نبود اون همه نامه بی جوابم رو! اصلا هم ارتباط مون يادم رفته بو و فقط خوشحالی اين روزهای مهناز برام مهم بود. باز رفته بودم توی رويا! روياهای شيرين! اما افسوس که اينها موقتی بود! خدايا چرا شاديها کوتاهن هميشه ولی ناراحتی ها طولاني؟!

بعد از نامه آخری چند روز از مهناز خبری نشد که نشد! نگرانی....... ناراحتی...... فکر و خيال...... و ......چيزايی بود که باز رفتن تو کله ام! چی شده باز؟ همه اون خاطرات تلخی که از تو ذهنم پريده بودن به آنی برگشتن باز! براش نوشتم باز:

 

سلام مهناز عزیز

 

امیدوارم حالت خوب باشه و همونجور شاد و خندون باشی.

 

این چند روزه که منو بیخبر گذاشتی باز، اگه بخاطر این باشه

که سرت خیلی شلوغه بخاطر ......،

یا کاراهات زیاده تو شرکت،

یا نت تون خرابه،

یا حوصله من رو نداری به هر دلیلی،

یا دیدی که دستم خوب شده احتمالا و دیگه لازم نیست حالم رو بپرسی،

یا دیدی که من پر رو شدم زیادی و رو که دادی آستر هم میخوام،

یا به هردیل دیگه ای که باشه مهم نیست و ناراحت نیستم و بهت حق هم میدم،

اما اگه بخاطر این باشه که ناراحتت کردم به هردلیلی و با هر کار یا صحبت و نوشته ام، این برام خیلی عذاب آوره. و نمیدونم چرا همش فکر میکنم درست بخاطر همین دلیل آخری باشه.

 

مهناز جان هر کاری که تو رو خوشحال تر میکنه انجام بده. نمیخوام یک ذره ناراحت باشی این روزا. تو رو خدا اگه ناراحتت میکنه خوندن نامه های من، جواب دادن اونا یا هر چیز دیگه ای مربوط به من اصلا اون کار رو نکن. نگران من هم نباشو من حالم خوبه و تنها خواسته ام شادی تویه.

چون فکر میکنم باز ناراحتت کردم با نامه هام، دیگه برات نمینویسم. یعنی می نویسم ولی نمی فرستم.

 

شاد شاد شاد باشی و سالم

مواظب خودت باش

سعید

 

باز نشستم به انتظار! انتظار تلخ و شيرين! روز بعد ايميل مهناز رسيد! از وقتی ديدمش تا بازش کردم يک سال يا بيشتر طول کشيد برام!:

سلام سعید جان

خوبی عزیزم؟ اتفاقا اشتباه کردی چون من نه از دست تو ناراحت هستم و نه هیچ کدوم از اونهایی که گفته بودی آخرین ایمیل تو رو دیروز صبح خوندم ولی فرصت نشد که جواب بدم چون ...... مرحوم شده بود و ما ساعت 9:30 از شرکت رفتیم به بهشت زهرا و از اونجا هم رفتیم خونه خلاصه فرصت اینکه جواب ایمیلت رو بدم نبود البته سوالهات هم کمی سخت بود چون احساسم در اون موقع قابل وصف نیست اینکه موقع دیدن چیکار کردیم هم توی فیلم که نگاه می کردیم خیلی عادی بود .... و ..... ولی خوب این واقعیت قضیه نبود و احساس درونمون مشخص نیست

از اینکه مشکل دستت هم برطرف شده خیلی خوشحالم انشاالله که دیگه تکرار نشه همچین اتفاقی

ایمیل قبلی رو بعدا یک بار دیگه میخونم و جواب میدم

فعلا خدانگهدار

مهناز

 

 

هر چند لحنش تغيير کرده بود، حد اقل من اين احساس رو داشتم ولی از نامه اش خوشحال شدم. نکته ای که خيلی منو متعجب و ناراحت کرد پاسخ اون به درخواستم بود که در مورد احساسش موقع اومدن ...بگه! من با عمق احساسم و با عمق وجودم اون رو ازش خواسته بودم و انتظار داشتم که برام بگه با همه احساساتش! فکر می کنم اگه يک دوست دور آدم هم با همچين احساسی همچين چچيزی بخواد از آدم اون حتما ميگه براش! ولی جواب مهناز واقعا سرداومد به نظرم! ميتونست خيلی بيشتر بگه يا حد اقل به آينده موکول کنه! آيا در آينده هم همينجوری...........! اين رو هم بگم که اون فردی که مرحوم شده بود از فاميلای مهناز نبود و از بستگان آشنا های مهناز که خيلی هم دور بود، بود و نميتونست لحن اون بخاطر اين باشه. به هر حال براش نوشتم و ازش تشکر کردم:

 

سلام مهناز جان

 

خدا رو شکر که باز هم من اشتباه کردم!

 

برای اون مرحوم  آرزوی آمرزش الهی میکنم و برای بازماندگانش صبر.

 

بله میدونم برای تو خیلی سخته اون کار.

 

ممنونم که جواب دادی. مرسی برای ابراز محبتت به من در مورد دستم.

 

شاد و موفق باشی

سعید

 

 

نميدونستم که مهناز جواب اين ايميلم رو هم ميده يا نه ولی خوشبختانه دو روز بعد برام نوشت:

 

سلام سعیدی خوبی عزیزم صبحت به خیر

چه خبر؟ دوکاره بودن خوش میگذره معلومه که خیلی سخته ولی به هر حال انتخاب کردی دیگه

سعید جان آخرین شعر سایت (رفتی) خیلی قشنگ بود من خیلی از این شعر خوشم میاد ولی خیلی وقت بود نشنیده بودم و یا حتی نخونده بودم وقتی خوندم ........ که نگو

تو چرا هیچی تعریف نمیکنی؟ کمی از خودت بگو

عزیزم مواظب خودت باش

خدانگهدار

اين اولين باری بود که بعد از مدتها مهناز خواست که در مورد خودمون صحبت کنيم! من هم متعجب شدم و هم خوشحال! اين نشون ميداد که شايد مهناز در مورد اون تصميمش تجديد نظر کرده! من هم براش نوشتم. همه چيز رو. همون جوری که بود. با اميد و .....غافل از اينکه.....!

سلام مهناز جان

امیدوارم خوب و خوش و خرم باشی.

 

در مورد کار دومم پرسیده بودی. خوب البته یه کم سخته بخصوص به چشام احساس میکنم فشار میاد چون کارم با مانیتور بیشتر شده و چند روز پیش قرمز شده بود و سوزش داشت که دکتر قطره داد. البته کار عصرم با صبح فرق داره و از این نظر متنوع هستش. کار عصرم با ...... مربوط به رفع نواقص ..... اونهاست. از این نظر خوبه. ولی شب که میرم بزور شام میخورم و زود میخوابم. گاهی که هوس فوتبال کردم همون اوایلش جلوی تلوزیون خوابم برده!!!1

 

گفتی از خودم بگم؟ نمیدونم منظورت از چیه؟ اگه در مورد اون مشکل منظورته که دارم ...... میکنم. چون .... داره و باید تصفیه شه بخاطر .........!  ....... من هم که از شانس من با افزایش ....... شده .....!!!1 نمیدونم ........... ....... شدم. ببخش اگه ناراحتت کردم چون خودت خواسته بودی.

 

مرسی که در مورد شعر سایت تعریف کردی.

 

امیدوارم خونواده عزیزت خوب و خوشحال باشن.

مواظب خودت باش

سعید

من ساده و خوش خيال بعد از اين نامه نشستم به انتظار جواب مهناز! به انتظار دلگرمياش! به انتظار محبتش! به انتظار هم فکرياش! به انتظار اميد دادناش! اگه هيچکدوم از اينها حقم نبود حد اقل خدا حافظی حقم نبود؟! اگه همه شمايی که الان ميخونين با شما خدا حافظی کرد با من هم خدا حافظی کرد! رفت که رفت و هيچ جوابی نداد حتی يک کلمه! کاشکی لا اقل بر می گشت و دق دلی اگه داشت از اين حرفام اونا رو می ريخت روی سرم! ولی اين کار رو هم نکرد!

 

درسته که من اين نامه رو بعضی جاهاش رو تو وبلاگ حذف کردم ولی همه اونايی که ميخونين بدونين که هيچچ نکته بدی توش نبود هيچ خلاف وعده ای توش نبود هيچ توهينی توش نبود! وضعم رو خواسته بود، براش گفتم! همونجور که بود. همونجور که ميدونست و قبول کرده بود!

 

اين يک واقعيت هستش که تو زندگی همه گاهی دچار مشکل ميشن! حالا يا کوچيک يا بزرگ! آيا آدم از دوستش از همراهش انتظار نبايد داشته باشه که توی سختی ها و مشکلات کمکش کنه؟ حد اقل همفکری و هم حسی کنه باهاش؟ آيا اگه تو کمر کش کوه گير کرده باشي، درسته که دوستت ولت کنه بره اون بالای قله و بگه هر موقع اومدی و رسيدی اينجا بهت ميگم سلام! من هر کار بکنم نميتونم اين جمله رو فراموش کنم که: دوست واقعی کسيه که تو مشکلات باهات باشه کمکت کنه نه فقط تو راحتی ها!

دوست واقعی....! دوست واقعی......! دوست واقعی........!

خدايا اين يعنی چی؟! يعنی........؟! يعنی.......؟! نه نميتونم باور کنم.....نميتونم.......!

داشتم ديوونه می شدم از اين افکار! از گذشته ...از حال.....از آينده........! يعنی .....اشتباه.......؟!!!

نه نه نه..............!

 

اگه همه موضوع همينها بودن هيچ وقت نميتونستم باور کنم! ولی متاسفانه به اينجا ختم نشد! باز هم کارهای مهناز من رو متعجب تر کرد و يکی دو  ايميل بعديش که واقعا متفاوت بودن............

باز هم روزهای خوش برگشته بودند! توی پوستم نميگنجيدم! لحن مهناز خيلی خوب و ملايم بود! داشتم اون همه بی محلی که به نامه های قبليم کرده بود رو فراموش می کردم! يعنی مهناز عوض شده بود؟ چيزی تغيير کرده بود؟ دوست داشتم اينجوری فکر کنم! ولی واقعيت چيز ديگه ای بود! درسته ما مهربون حرف می زديم ولی هيچ در مورد خودمون و ارتباطمون نمی گفتيم! انگار همچين چيزی وجود نداشت. مهناز خيلی خوشحال بود بخاطر مسافرش و من هم خوشحال تر بخاطر اون! گاهی خوشححالی زياد موجب می شه که آدم واقعيتها رو نبينه. کاشکی می شد اين خوشحالی موجب بشه که بعضی از اين واقعيتهای مسخره رو اصلا نبينيم نه اينکه فقط تا خوشحاليم!

نامه بعدی از من بود:

سلام مهناز

 

خوبی عزیزم؟ خسته نباشی و وقتت بخیر.

 

امان از دست این ........ها که یک خبر درست هم نمیدن! حالا که بعد کلی سال میخوان بیان بازم باید خبرشو از بقیه گرفت!!!!!1

مهنازی خودت یک مسیج بزن براش اگه میتونی و بپرس. فکر کنم به تو راستشو بگه.

 

دیشب داشتم فکر میکردم که تو خونه شما بیشتر از همه کیا خوشحالن؟!!! به این نتیجه رسیدم: به ترتیب: مادرجان، پدر جان، مهناز و .........! البته خواهر زاده ها رو دیگه حساب نکردم! درسته به نظرت؟!!!!1

 

نگفتی دارین چیکار میکنین این روزا تا آماده شین برای اومدن .......؟!!!!1

 

وای وقتی فکر میکنم به اون لحظه ای که توی فرودگاه یا خونه برای اولین بار ....... رو ببینی چه حسی داری و صورتت و چشات چه شکلی میشن؟!!! دلم میخواست اون لحظه می دیدمت. اگه شد برام تعریف کن باشه؟

 

مهناز جان اگه امشب یا فردا اومد و تونستی برام پیغام بده تو اولین فرصتی که تونستی. البته نمیخوام توی اون ایام شادی بخش وقتت رو بگیرم. فقط اگه تونستی کانکت بشی برام یه کلمه بنویس. اگه هم نتونستی خودنت رو اذیت نکن عزیزم هر وقت شد بهم بگو. 

 

عزیزم دستم خیلی بهتره فکر کنم. شنبه دو هفته اش تموم میشه ولی گاهی به سرم میزنه که همین امروز برم بازش کنم. اینکه گفتی مطمئن باشم پیر نشدم، یه کم اعتماد به نفسم رو برده بالا!!!!1

 

مهناز چان خیلی منتظرم

مواظب خودت باش

لحظات و روزهای شاد شادی رو برات آرزو میکنم

و مرسی که به ایمیلم جواب دادی

سعید

 

هر چی منتظر موندم جوابی به اين ايميلم نرسيد از مهناز ! دلم هرری ريخته بود پايين و نگران هم بودم. اينه که دوباره نوشتم:

 

 

سلام مهناز عزیز

خوبی  شما؟

امروز که زنگ زدم بهت گفتند نیستی! وای یک حالی شدم! گفتم حتما ...... اومدن یا قراره بیان! آره اینجوریه؟  وایییییییییی چقدر دلم میخواست اون لحظه ای که می بینیش تو رو ببینم! ...... نگاه تو!

 

امیدوارم که در پناه خدا به سلامتی اومده باشن یا به زودی بیان و تو خونواده محترمت شاد شاد باشین. هر موقع تونستی یه خبری بهم بده. شده حتی یک کلمه. البته همونجور که گفتم نمیخوام مزاحم وقتت بشم فقط اگه تونستی! مرسی برای همه چیز.

 

مواظب خودت باش

شاد باشی و خندون

سعید

 

و باز نشستم به انتظار جواب مهناز! کاری که توی اين مدت خيلی کرده بودم و وارد بودم بهش! خوشبختانه اين بار طولی نکشيد خيلی:

 

سلام سعید جان

مرسی از تلفن روز پنج شنبه و ایمیلهات عزیزم

بله بالاخره اومد این ........ خیلی خوب و خوش و سرحال و خوشگل خیلی قشنگتر و جذابتر از زمانی که در اینجا بود به نظر خیلی ...... و .......جوگندمی و خودش هم ..... خلاصه یک ..... شده که بیا و ببین ما هم خوشحال به خاطر اون مخصوصا مادر و پدرم که قشنگ آدم میتونه شادی رو از برق چشماشون ببینه انشاالله که برای همه روزهای خوب و شادی وجود داشته باشه مخصوصا برای تو عزیزم

ببخش که نتونستم دیروز و پریروز پیغام بدم چون کامپیوتر خونه مشکل داره و ویندوزش بالا نمیاد باید ویندوز رو یک بار دیگه نصب کنم که فعلا در تنبلی به سر میبرم

 

مواظب خودت باش راستی دستت چطوره؟

خدانگهدار

 

 وقتی که اين نامه رو خوندم واقعا از جام پريدم!  يکی از شاد ترين خبرايی بوده که تو اين چند ماهه شنيده بودم. وقتی به مهناز و خوشحاليش فکر ميکردم اشک تو چشام.......! بلافاصله جوابش رو دادم:

 

سلام مهناز جان

 

خیلی خیلی خیلی خوشحالم و خدا رو شکر میکنم که اومدن به سلامت ...... وای الان که خوندم نمیدونی چه حالی شدم. مرسیییییییییییییییییییییی عزیزم که خبر دادی. نمیدونم ......یا نه ولی الان بهت زنگ میزنم. میخوام صدای ناز و خوشحالت رو ببینم.

اگه وقت داشتی فقط اگه وقت داشتی خیلی دلم میخواد بیشتر بگی از ...... ولی نمیخوام مزاحم وقتت باشم.

 

خوشحالم

سعید

 

و اين بار جواب مهناز طولی نکشيد:

 

واییییییییییییییی سلام سعیدی

پس زنگ زدی صدای شاد من رو بشنوی ببخشید که صدام شاد نبود چون این چند روز دیر خوابیدیم و تو همیدونی که من اگه خوب نخوابم چی میشه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!؟ ..... دوست داری از چی بیشتر بگم از زندگی اونجا که .......تعریف میکنه یا الان که اینجاست؟  فقط اینو میدونم که از ...... خیلی راضیه و ......... رو خیلی دوست داره و فقط دلتنگی ........ هست که کمی اذیت میکنه میگفت ..... خیلی گرمه و وقتی وارد شد میگه فکر کردم وارد .......شدم هوای اونجا بهتره ولی آب اینجا خیلی بهتر از اونجاست  

خلاصه تدارکات رو پدر و مادرم انجام دادند چون من که خونه نبودم ولی خوب پذیرایی دیروز و پریروز رو ما انجام دادیم البته خود ...... هم کلی کمک کرد به مامانم گفتم مامان بگذار یک نهاری شامی چیزی بپزه ببینیم دست پختش رو که تعریف میکنه چطوره؟ گفت نمیشه ....دو روز اومده اینجا بگم شام درست کن گفتم تو نگو من خودم بهش میگم بیچاره ...... هم که حرفی نداره گفت باشه به روی چشم خلاصه اگر دیدی نیومدم بدون که بیمارستانم از دست این غذای ..... ..... تو چه خبر ؟

 

حالا اگه چیز دیگه ای بود برات تعریف میکنم الان حضور ذهن ندارم فعلا

مرسی عزیزم برای تلفنت

مواظب خودت باش انشاالله که امروز بتونی کچ دستت رو باز کنی

 

 

و همون روز جواب ايميلش رو دادم و باز هم پر حرف شده بودم:

 

امیدوارم خوشحال و شاد و خندون باشی به همراه خونواده محترم

 

مرسی عزیزم که باهام صحبت کردی تلفنی.  نه عزیزم تلفنی که باهات صحبت کردم خیلی خوب بود. شادی رو توی صحبتت کاملا حس می کردم. انشاءالله همیشه شاد باشی. اونقدر کیف کردم از شادی تو و صحبتات که دلم نمیومد قطع کنم ولی خوب می دیدم سرت شلوغه و کار داری اینه که تموم کردم. بعدش هم دلم میخواست دوباره باهات صحبت کنم. امروز هم خیلی هوس کردم بهت زنگ بزنم ولی نمیخوام توی این روزای شاد اصلا ناراحتت کنم عزیزم. 

 

منظورم از اینکه گفتم از ........ بگو این بود که در مورد همین روزا بگی. اینکه میرفتی فرودگاه چه حسی داشتی وقتی دیدی ....... رو چیکار کردی وقتی صجت میکنه مادر جان و پدر جان که دیدن دفعه اول چه حالی داشتن. .... ها که دیدن ...... چی می گفتن .....سوغاتی چی برات آورده!!!!! چه چیزایی از اینجا براش عجیب تره؟ راستی وقتی رفت .......همین خونه و محله بودین یا براش جدیده؟!!1 خلاصه از این چیزا منظورمه که بگی. البته فقط و فقط اگه وقتشو داشتی و ناراحتت نمی کرد عزیزم.

 

دیروز که طوفان شد ساعت رو نیگاه کردم دیدم یکربع به شیشه یاد تو افتادم گفتم الان توی راه کلاس هستی! اذیت شدی عزیزم از طوفان؟ طوری که نشد؟ خدا خدا کردم که توی ماشین باشی. نکنه دیروز بخاطر ...........کلاس نرفتی!!!1

 

امیدوارم تونسته باشی کسر خوابی که گفتی داری رو جبران کرده باشی.

 

دیشب گچ دستمو باز کردم! دکتره میگفت خیلی پیر نشدی هنوز! نمیدونم برای اینکه دلم نشکنه میگفت یا واقعا اینجوری بود! وای برش زدنش چقدر ترسناکه! فکر میکردم الان دستمو هم می بره!. وقتی باز کرد یه هو گفتم عوضی شده این که دست من نیست!!!! کوچیک و سفید شده بود! نصف اون یکی دستم! گفت باید ماساژ بدی و نرمش تا درست شه. بعد از مدتها این نامه رو دو دستی برات نوشتم!!!!1

 

خوب عزیزم وقت نازتو نمی گیرم بیشتر

مواظب خودت باش

سعید

 

 

واقعا از اينکه می ديدم مهناز خوشحاله سر از پا نمی شناختم. توی نامه هاش کاملا معلوم بود. و اينکه بعد از مدتها باز برام می نوشت. البته واقعا به وضعيت دوستی خودم با اون فکر نميکردم اون موقع و فقط ميديدم که خوشحاله و اين مهم بود برام. هيچ چيز هم در مورد ارتباطمون نمی پرسيدم و اون هم نميگفت!

باز هم فکر ميکنم نامه های بيجواب من به مهناز بهترين روشی باشه که بتونم بگم چی شده و چی کشيدم! بدون هيچ توضيح اضافی!

                              *************************

نامه بعدی که برای مهناز نوشتم روز چهارم ارديبهشت ۸۵ بود. در حاليکه باز هم نامه های قبليم بی جواب بودن! امروز که داشتم دو باره اين نامه رو می خوندم واقعا متاثر شدم! حتی خواستم اين نامه رو نگذارم اينجا! اون چيزی که من رو ناراحت کرد اين بود که من توی اين نامه که حدود دو ماه پيش براش فرستادم از اينکه ما در اون روزای سخت، فراموش نکرديم که دوست هم بوديم و حرمت هم رو نگه داشتيم خوشحال بودم و تشکر کردم! اون روز اصلا فکر نميکردم که به هر دليلی شرايطی پيش بياد که حرمت شکنی بشه بين ما به هر دليلی! اما افسوس........! نميدونم چرا...؟! واقعا چرا.......؟!

به هر حال عين نامه من به مهناز اينجوری بود:

*******************

اگه همه شمايی هم که ميخونين درک نکنين، مطمئنم حداقل بعضيها درک می کنن که نوشتن نامه و به انتظار جواب نشستن و جواب نگرفتن چقدر سخته! واقعا سخته. تا اين حالت برای کسی پيش نيومده باشه محاله درک کنه. و همينجا از خدا می خوام برای هيچکی پيش نياد.

باز هم نامه های من بی جواب بودن! من رو دوست نداره...؟ می خواد ناراحتم کنه...؟ می خواد دلم رو بشکنه بيشتر...؟! اتفاقی افتاده براش...؟! می خونه اون هارو اصلا...؟! براش مهم نيست...؟! همه چيز دروغ بوده.....؟! جوابی نداره......؟! داره فکر ميکنه...؟! بعدا جواب ميده..؟! و ............

هزاران فکرهر لحظه از ذهنم عبور می کرد و من رو کلافه تر می کرد. ولی باز هم مينوشتم. نميدونم به چه اميدی؟!

نامه زير رو روز دوم ارديبهشت براش نوشتم و فرستادم که هنوز هم بی جوابه!

*********************************** 

در حالی که نامه های روزانه و بلندی که برای مهناز می فرستادم، همچنان بی جواب می موندن ولی اصلا نميتونستم خودم رو راضی کنم که براش ننويسم. در مورد اينکه چرا جوابم رو نميداد هم هزاران فکر می کردم و اين من رو بيشتر از همه کلافه می کرد. ولی اون همچنان من رو بی جواب ميگذاشت!

اين نامه رو روز چهارشنبه س۰ فروردين براش نوشتم که هنوز هم بی جواب مونده!

عين اين نامه دو قسمتی رو در زير می نويسم.

************************************

A – Accept : پذیرا باشید: